میتوانی تو به لبخندی این فاصله را بر داری

رو بر رهش نهادم و   بر  من  گذر     نکرد

صد لطف  چشم  داشتم  و یک  نظر     نکرد

سیل  سرشک  ما  ز  دلش  کین     بدر نبرد

در سنگ   خاره  قطره   باران     اثر   نکرد

ماهی و  مرغ  دوش  ز  افغان   من    نخفت

وان شوخ دیده بین که سر از خواب بر نکرد

میخواستم  که    میرمش  اندر قدم  چو شمع

اوخود   گذر   به   ما  چونسیم   سحر  نکرد

جانا      کدام   سنگدل     بی کفایت     است

کوپیش   زخم  تیغ تو جان   را  سپر   نکرد